به گزارش اکو اقتصاد، هواداران تیم فوتبال پرسپولیس در سال های گذشته همواره از بالا رفتن میانگین سنی تیم خود انتقاد داشتند اما ترس از عدم نتیجه گیری باعث شده بود تا مدیران این باشگاه جرات تغییر نسل پیدا نکنند.

نتایج نامطلوب این تیم در فصل گذشته با وجود ولخرجی‌های رضا درویش مدیرعامل وقت باشگاه باعث شد تا این انتقادها کادر به استخوان باشگاه برساند و آرام‌آرام با چالش تغییر نسل روبه‌رو شد. اکنون به نظر می‌رسد مدیران باشگاه تصمیم گرفته‌اند این فرآیند را نه به صورت تدریجی، بلکه با یک برنامه مشخص و هدفمند آغاز کنند.

بررسی فهرست خروجی‌ها و خریدهای جدید پرسپولیس نشان می‌دهد سیاست اصلی این باشگاه در پنجره تابستانی، کاهش میانگین سنی تیم و ساختن هسته‌ای جوان برای سال‌های آینده بوده است؛ تصمیمی که با حمایت هیئت‌مدیره و مدیریت پیمان حدادی و همراهی مهدی تارتار در حال اجراست.

خداحافظی با نسل باتجربه

مرور فهرست بازیکنانی که از پرسپولیس جدا شده‌اند، به خوبی نشان می‌دهد بخش قابل توجهی از آنها در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای خود قرار داشتند.

نام‌هایی مانند امید عالیشاه، سروش رفیعی، مرتضی پورعلی‌گنجی، میلاد سرلک، میلاد محمدی، تیوی بیفوما، رضا شکاری و امین کاظمیان در کنار چند بازیکن دیگر، میانگین سنی بالایی را در ترکیب فصل گذشته تشکیل داده بودند. بخش عمده این نفرات در بازه سنی ۲۸ تا ۳۵ سال قرار داشتند و طبیعی بود که ادامه حضور همزمان آنها، روند جوان‌سازی تیم را دشوار کند.

خریدهایی که آینده را هدف گرفته‌اند

در نقطه مقابل، پرسپولیس سراغ بازیکنانی رفته که عمدتاً در دهه سوم زندگی خود قرار دارند؛ بازیکنانی که علاوه بر توانایی فنی، می‌توانند سال‌ها برای این باشگاه بازی کنند.

محمدمهدی زارع(۲۱ سال)، پوریا شهرآبادی(۲۰ سال)، ابوالفضل جلالی(۲۸ سال) مجید عیدی(۳۰ سال)، مهدی تیکدری(۲۸ سال) پوریا لطیفی‌فر(۲۱ سال)، کسری طاهری(۲۰ سال)، دانیال ایری(۲۲ سال)، محمدمهدی محبی(۲۷ سال) و پویا پورعلی (۳۰ سال) همگی از جمله بازیکنانی هستند که میانگین سنی پایین‌تری نسبت به نفرات خروجی دارند و بخش قابل توجهی از آنها هنوز به اوج دوران فوتبال خود نرسیده‌اند.

پرسپولیس چند سال جوان‌تر شد؟

محاسبه سن بازیکنان خروجی و ورودی نشان می‌دهد پرسپولیس با اجرای این سیاست، به طور میانگین حدود ۵ تا ۶ سال از میانگین سنی بازیکنان جایگزین‌شده کاسته‌است. این اختلاف، برای تیمی که طی سال‌های اخیر یکی از مسن‌ترین ترکیب‌های لیگ برتر را در اختیار داشت، یک تغییر قابل توجه محسوب می‌شود.

در واقع مدیران باشگاه تنها به کاهش سن روی کاغذ بسنده نکرده‌اند، بلکه تلاش کرده‌اند در هر پست، بازیکنانی را جذب کنند که علاوه بر توانایی فنی، از ظرفیت رشد و پیشرفت نیز برخوردار باشند.

نگاه ویژه به نسل جوان و ملی پوش

یکی از نکات قابل توجه در سیاست نقل‌وانتقالاتی پرسپولیس، تمرکز روی بازیکنانی است که در سال‌های گذشته در تیم‌های پایه فوتبال ایران رشد کرده‌اند.

بخش مهمی از خریدهای جدید سرخ‌ها، سابقه حضور در تیم‌های نوجوانان، جوانان یا امید ایران را در کارنامه دارند و بسیاری از آنها در مقاطع مختلف زیر نظر حسین عبدی فعالیت کرده‌اند؛ مربی‌ای که طی سال‌های اخیر نقش مهمی در معرفی استعدادهای جدید فوتبال ایران ایفا کرده است.

همین موضوع نشان می‌دهد پرسپولیس تنها به دنبال جذب بازیکن جوان نبوده، بلکه تلاش کرده است از میان استعدادهایی استفاده کند که پیش‌تر در بالاترین سطح فوتبال پایه کشور محک خورده‌اند.

جوان‌ها جای«فنی» مسن ها را کامل می گیرند؟

حذف تعدادی از بازیکنان باتجربه و جایگزینی آنها با فوتبالیست‌هایی که در ابتدای مسیر حرفه‌ای خود قرار دارند، نشان می‌دهد باشگاه حاضر شده برای ساختن آینده، ریسک تغییر نسل را بپذیرد. با این حال باید دید آیا جوانان تازه وارد می توانند از لحاظ فنی در حد و اندازه های بازیکنان باتجربه با در نظر گرفتن ضریب خطای آنها به خاطر اتمسفر متفاوت پرسپولیس را بگیرند یا صرفا بازیکنانی هستند که برای کاهش میزان سن تیم جذب شده اند و خبری از بهبود تاکتیکی تیم نیست.

سرمایه‌گذاری برای سال‌های آینده

جوان شدن ترکیب تنها یک تصمیم فنی نیست؛ این سیاست از منظر اقتصادی نیز اهمیت زیادی دارد. بازیکنان جوان علاوه بر انگیزه بیشتر، معمولاً امکان رشد فنی، افزایش ارزش نقل‌وانتقالاتی و حتی حضور در بازارهای خارجی را دارند؛ موضوعی که می‌تواند در سال‌های آینده منبع درآمد قابل توجهی برای باشگاه باشد.

از سوی دیگر، پرسپولیس با کاهش میانگین سنی، می‌تواند فشار بدنی فصل‌های طولانی، رقابت‌های فشرده داخلی و حضور احتمالی در لیگ نخبگان آسیا را با انرژی بیشتری پشت سر بگذارد.

تاروپود جدید با تارتار

البته جوان‌تر شدن تیم، تنها آغاز راه است. مهدی تارتار اکنون وظیفه دشوارتری بر عهده دارد؛ او باید از این مجموعه جوان، تیمی بسازد که هم توان رقابت برای قهرمانی در لیگ برتر را داشته باشد و هم بتواند در آسیا نماینده شایسته‌ای برای فوتبال ایران باشد.

تغییر نسل، اگرچه در کوتاه‌مدت ممکن است با نوسانات فنی همراه باشد اما در صورت مدیریت صحیح، می‌تواند پرسپولیس را برای چند فصل آینده از نظر فنی و اقتصادی در موقعیت مطلوبی قرار دهد.